Op de vraag wat ze het meest mist aan haar man, hoeft De Nijs niet lang na te denken. „Alles”, zegt ze. „De man, de liefde. De grote dingen die je met elkaar deelt, maar juist ook de kleine momenten. Elkaar vasthouden, voor elkaar zorgen en van elkaar houden.”De weduwe van De Nijs kijkt met gemengde gevoelens uit naar het eerbetoon. „Het heeft een dubbele lading.
Ik ben supertrots dat zoveel artiesten meedoen en dat Ahoy helemaal vol zit. Maar het mooiste zou natuurlijk zijn geweest als Rob zelf in Ahoy had gestaan voor een volle zaal mensen.”VoortlevenVolgens De Nijs zou haar man het bijzonder hebben gevonden dat andere artiesten zijn repertoire ten gehore brengen. „Twee jaar geleden trad zijn band al op met een aantal andere artiesten.
Dat vond hij heel mooi. Hij wist dat zijn eigen carrière voorbij was, maar vond het bijzonder dat anderen zijn stukken gingen vertolken.”De Nijs zegt pas sinds het overlijden van haar man echt te beseffen hoe groot zijn betekenis voor veel mensen was. „Thuis leefden we een klein leven.
Hij was thuis niet Rob de zanger, maar gewoon Rob. Nu zie ik in hoeveel harten hij voortleeft. Dat is haast magisch.”Ze noemt het belangrijk dat zijn muziek blijft klinken. „Het is zo bijzonder dat Rob er niet meer is, maar dat zijn muziek nog springlevend is.
Hij was niet een artiest van één hit. Daar ben ik megatrots op.”WeemoedDe Nijs verwacht dat Ahoy zingt de Nijs zowel een feestelijke als emotionele avond wordt. „Ik kijk er met een gevoel van weemoed naar. Mogelijk ga ik heen en weer tussen emoties.”Ondanks het gemis voelt De Nijs haar man nog altijd dichtbij. „Hij is echt heel dicht bij me.
Ik hoor hem overal. De radio gaat aan in de auto en opeens hoor ik Rob weer. Dat zijn mooie momenten die mij nederig maken.”
