Er zijn mensen, zoals Rutger Bregman, die vinden dat ze links moeten waarschuwen. Waar rechts twintig jaar geleden klimaatverandering ontkende, zouden progressieven nu hetzelfde doen met kunstmatige intelligentie. In een recent gepubliceerd essay noemt Bregman AI-sceptici de nieuwe klimaatontkenners.
Terwijl de signalen van een revolutie zich hij, houden zij vol dat het allemaal (nog) wel meevalt, schrijft Bregman. Het is een aantrekkelijk verhaal dat morele duidelijkheid biedt. Enerzijds zijn er mensen die de feiten onder ogen zien, anderzijds mensen die dat niet doen.
Met als impliciet oordeel: die tweede groep snapt het niet. Lekker, zo'n cultuuroorlog. Degenen die het felst roepen dat ze het wel begrijpen, zijn vaak de mensen die belang hebben bij een revolutionaire uitkomst. De vergelijking gaat mank. Klimaatontkenning ging over het ontkennen van een zekerheid.
Ja, er is onzekerheid over de snelheid van het proces, hoe het zich per regio zal manifesteren en wat de precieze politieke gevolgen zullen zijn, maar de grove richting staat al decennia vast omdat het zich simpelweg laat meten. Meer uitstoot, meer opwarming. Het debat over klimaatverandering ging over de omvang van het probleem en de bereidheid om er iets aan te doen.
Zodra je scepsis gelijkstelt aan ontkenning, verschuift de discussie van analyse naar identiteit Het AI-debat is een ander dier. Dat gaat over een vraag waarop niemand het antwoord weet. Over één ding bestaat nauwelijks nog discussie. Namelijk: AI is belangrijk.
De investeringen zijn ongekend, de modellen worden beter en de gevolgen kunnen enorm zijn. Maar hoe dit precies uitpakt? Dat is nog onbekend. Het is nog maar de vraag of AI grote gevolgen gaat hebben voor de samenleving. Wordt AI de stoommachine van deze eeuw of vooral een dure hulpmotor?
Bewegen we richting een nog sterkere monopoliepositie voor techbedrijven, of is dit het begin van een samenleving die een basisvoorziening organiseert? Welke beroepen zullen er verdwijnen? Welke zullen er ontstaan? Wie incasseert de opbrengsten? Dat weten we niet.
Onzekerheid dus. Iets volstrekt anders dan ontkenning van een proces dat zich voor onze ogen voltrekt. En daarom gaat de vergelijking met klimaatontkenning mank. Kampen Zodra je scepsis gelijkstelt aan ontkenning, verschuift de discussie van analyse naar identiteit.
Dan ontstaan kampen. Gelovigen tegenover ongelovigen, optimisten tegenover doemdenkers. De vraag wat er feitelijk gebeurt raakt ondergesneeuwd door de vraag bij welk kamp je hoort. En dat is jammer. Zeker nu. Begin juni gebeurde er iets dat bewijst dat het beter is om sceptisch te zijn dan heilig overtuigd van het eigen gelijk.
Het AI-bedrijf Anthropic haalde zijn nieuwste modellen offline nadat de Amerikaanse overheid toegang voor niet-Amerikanen had verboden. Het officiële argument: veiligheidsrisico's, een model dat te makkelijk uit de baan vliegt. Media schreven vooral dat de actie liet zien dat AI strategisch belangrijk is geworden.
Een wapen, volgens
