In het archief van de Groningse tekstschrijver en cabaretier Wim Hogenkamp zijn vijftien niet eerder gepubliceerde liedteksten gevonden op oude cassettebandjes. De teksten verschijnen in het boek Het verschijnsel Wim Hogenkamp, dat op 8 juli 2026 uitkomt.
De bandjes werden ontdekt door zijn vaste begeleider Rob Roeleveld bij het opruimen van het archief. De liedjes gaan over Hogenkamps biseksualiteit, eenzaamheid en zijn strijd met aids. Hogenkamp werd in februari 1989 doodgeschoten; de omstandigheden rond zijn dood zijn nooit opgehelderd.
Hogenkamp (1947-1989) gold als een van de eerste Nederlandse singer-songwriters. Hij brak eind jaren zeventig door met het lied Afscheid en ontving daarvoor de Louis Davidsprijs. In 1981 kreeg hij een Edison voor zijn album Heel gewoon. Hij schreef De mallemolen voor Heddy Lesters optreden op het Eurovisie Songfestival 1977 en had bijrollen in de series Q & Q en Sil de Strandjutter en in de films A Bridge Too Far en Pastorale 1943.
In zijn laatste levensfase kampte Hogenkamp met mislukte theaterprojecten, depressies en zijn aidsdiagnose. Hij werkte aan memoires met de titel Pas op, je hebt hem nog nodig, maar werd voordat hij die kon voltooien doodgeschoten.
