Op 8 september 2026 stond Lars Verzijlenberg op het brugdek van de Julianasluis toen de slagbomen dichtgingen. Hij wist samen met zijn zoon nog net te ontsnappen door naar de andere rijbaan uit te wijken, maar de schrik zat er goed in.
Direct moest Verzijlenberg denken aan de 58-jarige vrouw uit Gouda die in januari op dezelfde plek om het leven kwam. Dat het nu opnieuw bijna misging, stemt hem bezorgd over de veiligheid op de brug.
“Hoe kan dit nu weer gebeuren?” vraagt hij zich af. Zijn ervaring legt opnieuw de vinger op de zere plek: het functioneren van de slagbomen en de gevaren voor weggebruikers op de Julianasluis.
