De gedanste enscenering van Bachs Johannes-Passion door Sasha Waltz bij de Nationale Opera heeft gemengde recensies opgeleverd: lof voor verstilde, mooie momenten naast kritiek op een overdaad aan indrukken en een muzikaal wisselvallig resultaat.
De besprekingen, gepubliceerd op 11 november 2026, beschrijven een voorstelling waarin choreografie en Bachs oratorium op het operatoneel samenkomen. Eén beoordeling luidt dat de gedanste Passion vooral decoratief is en muzikaal nogal een rommeltje: de enscenering voegt spektakel toe zonder de muziek consequent te dienen.
Een tweede recensie oordeelt genuanceerder en noemt prachtige, verstilde momenten, maar signaleert tegelijk overprikkeling: de voorstelling stapelt indrukken op en gunt de toeschouwer nauwelijks rust. Volgens die analyse maken de musici veel van de tekortkomingen goed.
Samengenomen wijzen de kritieken op een productie waarvan de visuele ambitie niet telkens samengaat met muzikale consistentie, ook al worden afzonderlijke passages als echt ontroerend gewaardeerd. De ontvangst plaatst de voorstelling in een breder debat over hoever theatrale interpretatie van Bachs passiemuziek mag gaan.
