Drie kinderen en de schooldirecteur die omkomen bij een vreselijk ongeluk. Het verdriet dat ze op basisschool De Warande in het Zeeuwse Axel moeten verwerken, is immens en bijna niet voor te stellen. Hoe moeten ze dit gaan doen met de kinderen, ouders en collega’s?Raymond Boere13 juni 2026, 10:16Een poel van verdriet noemde een woordvoerder de situatie op de school toen hem daarnaar werd gevraagd.

En dat dekt precies de lading, zegt Ine Spee, crisisadviseur bij Arq Nationaal Psychotrauma Centrum.Donderdag raakte een automobilist van de weg in het Zeeuwse Vogelwaarde, precies op de plek waar op dat moment een schoolklas reed. De groep was op weg naar een kamp. „Eerst is er natuurlijk het ongeloof over wat er is gebeurd”, zegt Spee.„Het duurt echt wel een paar uur voordat mensen zich realiseren dat ze echt een directeur en drie kinderen zijn verloren.

Dan is er ook nog de zorg voor de zwaargewonde kinderen. De zorg voor kinderen die getuige zijn geweest. En de zorg voor alle andere kinderen die straks weer gewoon onderwijs moeten krijgen.”Kunnen we dit wel?Zo’n eerste dag na het drama is chaotisch en alles moet nog indalen, zegt Spee.

Er zullen veel emoties zijn, waar ook plek voor moet zijn. Er is eigenlijk nog heel weinig ruimte om na te denken over de vraag hoe ze dit allemaal moeten gaan doen. Er is volgens Spee bij leerkrachten vaak ook een gevoel van: kunnen we dit wel, want dit is zo groot?Spee: „Maar dit kunnen ze, want dit is hun vak.

Zij zijn pedagogisch geschoold. Zij kennen de kinderen als geen ander. Ze kennen hun karaktereigenschappen en hun achtergrond. Eigenlijk zijn de leerkrachten het best toegerust om ze door deze moeilijke periode te loodsen en ze weer goed onderwijs te geven.”Ruimte voor emotiesWat deze situatie pittig maakt, is dat de leerkrachten zelf ook verdriet hebben, maar dat zij tegelijkertijd de beste leerkracht moeten zijn die ze kunnen zijn. „Omdat ze van kinderen houden en gewend zijn met ze te werken, zie je dat ze vaak heel veel kunnen.

Maar ook bij hen moet er de komende tijd ruimte zijn voor emoties en ze moeten kunnen rekenen op ondersteuning als ze het echt even niet meer trekken.”Je wilt niet dat andere kinderen beelden op hun netvlies krijgen die ze zelf niet hebben gezienIne Spee,crisisadviseurDe dood is een gevoelig onderwerp voor jonge kinderen, maar daar worden vaker lessen over gegeven, bijvoorbeeld als een familielid van een kind overlijdt.

Wat nu speciale aandacht vraagt, is dat een aantal kinderen getuige is geweest van het ongeluk. Zij kunnen andere kinderen verhalen vertellen of gruwelijke details delen.„Dat wil je eigenlijk voorkomen. Niet dat deze kinderen er niet over mogen praten. Dat moeten ze vooral wel doen, maar met papa of mama of een juf of meester.

Maar niet bij klasgenootjes. Je wilt niet dat andere kinderen beelden op hun netvlies krijgen die ze zelf niet hebben gezien.”Drie stoeltjes leegWat volgens Spee vaak helpt bij de verwerking in de klas, is om met elkaar rituelen te bedenken, zoals het maken van een herinneringsboek.„Het kan kinderen heel erg helpen als ze niet alleen maar praten, maar vooral ook iets mogen doen.

In zo’n herinneringsboek vertellen ze wat ze leuk vonden aan die persoon of de muzieksmaak die ze deelden. Dat kunnen ze dan bijvoorbeeld aan de ouders geven. Of in de klas neerzetten.”Maandag blijven in één klas drie stoeltjes leeg. Dat maakt het verdriet nog intenser, maar toch is het belangrijk om weer met klassikale lessen te beginnen.

De structuur van school geeft kinderen veiligheid. In die eerste dagen gaat ieder kind op zijn eigen manier met de situatie om.„Terwijl het ene kindje er eindeloos over kan praten, wil een ander na een half uur liever weer gaan rekenen of buiten spelen. Het mooie bij kinderen is dat ze vaak eerst kind zijn en dan pas rouwend.”LUISTER OOK naar onze dagelijkse nieuwspodcast Praat mee met ADKIJK OOK naar deze nieuwsvideo’s: ‌Lees meer